سقوط آزاد

دنیا برای مرد شدن حجم کوچکیست

klonazpam — Wed, 07 Mar 2007 21:39:18 GMT

یا حق

سلام ،

قبول دارم کمی بیشتر از دیر ، دیر کرده ام و هیچ دفاعی ندارم جز سکوت.

و هیچ حرفی ندارم جزشعر پایین که می شه گفت آخرین کارمه و دو سه روزی از تولدش میگذره.

و . . . مثل همیشه منتظر نقدتون هستم مخصوصا که کار جدیدمه و .......

اینجا را به حالت تاکید بخوانید ، « مثل همیشه نه مثل پست قبل »

کسی بیاید و امشب رگ مرا بزند

کسی بیاید و توی رگم هوا بزند .

کسی بیاید و مرگ مرا گلوله شود

نشانه ام برود بعد بی هوا بزند.

کسی بیاید و از من مرا خلاص کند.

بدون آنکه بپرسد چرا ؟!

چرا بزند ؟!

کسی که مثل من از من خوشش نمی آید.

کسی که جمع شود کینه هاش با بزند.

کسی بیاید و تق ـ تق ، دری که وا بشود

سکوت خانگیم را صدای پا بشود.

کنار تختم ، یک جغد شوم بنشیند.

و شکل تو بشود رو به روم بنشیند.

..... برای اینکه بمانی پر تو را ببرم

به روی سینه بگیرم سر تو را ، ببرم

که تا مگر بکشم در تنم جنونت را

که تشنه ام بمکم قطره ـ قطره خونت را .

کنار پنجره مردی نشسته که من نیست.

و روی تخت می افتد زنی که اصلا نیست.

همیشه می ترسم تختخواب قبر شود

مرا بغل کند و در درون خود بمکد.

همیشه می ترسم تختخواب در خوابم

کالسکه ای شود امشب برای حمل جسد. . .

و صبح لاشه ای از من کنار تختم بود

سر بریده ی یک زن کنار تختم بود.

سر بریده یک زن ، نه ! ، من که زن بودم

و جغد بی سر بر روی تخت من بودم.

بریده بود سرم را من درون خودم

بریده بود ، من کودن درون خودم.

سر بریده ی تو ، می مکی لبانش را .

.... و تختخواب که وا می کند دهانش را

ک س ی ؛ بیاید و .....

فریادهای زن ،

خفه شو !

زنی که می جیغی با گلوی من ،

خفه شو !

خفه ! و روی تنت وول می خورد کرمی.

تو مرده ای الکی دست و پا نزن. خفه شو !

اتاق دور سرت با سکوت می چرخد ،

دو دست حلقه شده دور گردنی که توئی.

دو تکه سرخ که روی گلوت می چرخد.

نفس ‌ـ نفس زدن وحشی زنی که توئی.

* * *

کسی ،

... و می رود آب از سر زمین بالا

و بعد ، بالا می آورد خدا ، مارا

چقدر بوی لجن می دهید ، آقای .......

چقدر بوی تعفن گرفته دنیا را

* * *

" چقدر زجر قشنگیست ، عاشقت باشم

همین که بغض کنی پای هق ـ هق ت باشم

چقدر دوست نداری ، چقدر می خواهم.

اذیتت کنم ؛ آئینه ی دقت باشم " ^*

تو را نفس بکشم تا رگم هوا بخورد .

ک س ی

بیاید و امشب

رگ مرا ببرد .

* . این دوبیت محصول یک همکاری کاملا غیر جدی با شهرام میرزایی عزیزه . همین و همین .

اسفند ۸۵

عجب جنون قشنگیست عاشقت باشم . . . .

klonazpam — Fri, 02 Feb 2007 22:22:18 GMT

یا حق

سلام ؛

فکر می کنم این پست هم باید پیش دستی کنم و قبل ازینکه شما گلایه هارو شروع کنید خودم معذرت خواهی کنم بخاطر دیر سر زدنام تو این مدت.البته فکر می کنم این غیبت ها تو دوران امتحانات کمی قابل توجیه باشه.

بگذریم....

بدون هیچ توضیح اضافی می رم سر غزل(البته باز هم یک غزل نه چندان تازه.) :

بریز در حلقم ؛ شیشه ـ شیشه " ودکا " را

بریز در من ؛ در این حباب دریا را

بریز در حلقم شیشه شیـ . . . ؛ و مستم کن

مرا بچرخ بچرخان سکون اینجا را

بچرخ تا که اتاقم سیاهتر بشود

به هم بزن حالم را ؛ به هم بـ . . . ، حالا را

... و قرعه ام بکش و دست توی تنگ بریز

به هم بزن و مرا انتخاب کن ؛ سارا

که من برای همیشه عروسکت بشوم

مرا بغل بکنی ؛ بعد ، بی هوا بارا ـ

ـ نِ مهر در تبی از خنده هایمان بدود

و خیس بوسه شویم و خدایگان ما را

بخاطر حسدی پوچ تکه ـ تکه کنند

میان سرخ بپیچند ؛ صبح فردا را

*****

" پرومته " بشوم ؛ یک خدای یاغی که ـ

ـ شکسته حرمت کمرنگ آسمانها را ـ

و عاشقت شده .....

نفرینی " زئوس " شوم

میان خون بنشاند مرا و سارا را

*****

و فرض می کنم اینجا همان " گراناداست"

به تیر بار جنون بسته اند " لورکا " را

*****

صلیب را به تنم بسته اند و می ترسم

که تجربه بکنم ماجرای عیسی را

مسیح عصرم و تأیید می کند مرگم

حضور بی برو برگرد جبر دنیا را

*****

و دوربین دارد دیوانه وار می چرخد

که جا دهد در یک مستطیل " بودا " را

ـ : بیا کنار جنونم بخواب " بودا " جان

مگر به خواب ببینیم " نیروانا " را .

*****

قبول دارم دلچسب لذتی دارد

که روی تخت ببندید این هیولا را

خیال می شوم از دستتان فرار کنم

شما به تخت ببندید دست را ، پا را

سؤال خانم دکتر ! چگونه می بندید ؟!!!

به تخت تیمارستان هزار پاها را

..............

سؤال و باز سؤال و کسی جواب نداد

و تخت کهنه بغل کرد مرد تنها را . . . .

اتاق ماند و جنونی که بوی خون می داد.

آبان ۸۳

داد . . . گـــاه

klonazpam — Mon, 01 Jan 2007 23:23:18 GMT

یا حق

و این غزل که با وجود روایت خطیش . . .

کز کرده مرد و زل زده در صورتش پکر ؛

تا آخرش به حرف می آید : ببین سحر

ای بکر ناب مثل پریهای قصه ها

ته مانده ی تمام اساطیر معتبر

این اسکلت برای تو شوهر نمی شود

و من برای دخترک کوچکت پدر

هرگز نمی شود که برایم پدر نشد

مردی که از همیشه صدایم زده پسر

از دستهای کوچک پر التماس من

دزدیده بود مادر زیبام را که در ــ

دنیا شبیه هیچ زنی جز خودش نبود

شکل تو بود ؛ پاک و اثیری اگرچه هر ــ

روزی که می گذشت ؛ روبروی چشمهای من

یک عمر پیر می شد و من هم بزرگتر ــ

از روز پیش می شدم و نفرتی سمج

می زد به ریشه غزل تازه ام تبر

* * *

از نفرتم رها شدم و کشتمش ؛ و او

لختی نگام کرد و مانند یک متر ــ

ــ سگ ـ خشک شد. و چشم سراپا سوال او

زل زد به صورت پر ترسم کنار در

* * *

من کشتمش ؛ نه ؛ فکر دفاعیه نیستم

خانم درست من خرم ؛ اما شما اگر

مردی تمام هستیتان را گرفته بود

آیا دوباره بود همین خنده ای که بر ـ

کنج لبان شهوتیت خشک مانده است

یا این نگاه خیره ی عاصی و در به در . . .

* * *

یک هفته بعد از پدرم ؛ مادرم پرید

من ماندم و اتاقک زندان ؛ کلاغ پر

کنج حیاط کوچکمان جای مادرم

یک نعش ماند و یک چمدان پر از سفر

* * *

حکمم شوید : مرگ / به دردم نمی خورد

این زندگی که سر شده با درد سربه سر

آقا ! به جان مادرتان راحتم کنید

توی غــذام زهـــر بریزید تا مگــر . . .

فردا کسی مرا ببرد پیش مادرم .

مرداد ۸۳

یلدا بازی در ادامه ی مطلب :

چقدر فاصله داریم ما دو تا با هم/اگرچه فرق ندارد من و شما با هم

klonazpam — Tue, 28 Nov 2006 12:14:18 GMT

یاحق

سلام؛

باید قبل از هر مطلبی از دوستان عزیزی که در اولین سقوط آزاد همراهم بودند تشکر کنم.دوست دارم باز هم كنار شما باشم.(البته اگر زندگی هم مثل سقوط آزاد تداوم داشته باشد.)

امیدوارم این وبلاگ گرفتار کامنتهای کلیشه ای نشود . ( راحتتر بگم دوست دارم بیشتر نقدهای شما رو در مورد شعر بخونم تا . . . )

دو چشم خیس گرم گریه کردن ماند و من ماندم

طنین خنده های تلخ یک زن ماند و من ماندم

ـ خداحافظ عزیزم تا ابد. . . ـ سوت قطار عصر

و مه پیچید در شب ، راه آهن ماند و من ماندم

دو نقطه ؛ که یکیشان لحظه لحظه دورتر می شد . . .

دو نقطه از دو تا سیگار روشن ماند و من ماندم

فریب جاده دستان تو را از دست من دزدید

سکوت کوچه و کولاک بهمن ماند و من ماندم

به چشمم نيشخند دوستانم : " باختن بس نیست؟!!"

به گوشم طعنه های تلخ دشمن ماند و من ماندم

به دوش خسته ام سنگینی یک باخت تازه

به دوش شهر نعش خسته من ماند و من ماندم

* * *

و فردا آنسوی این ریلهای سرد راه آهن

دو چشم سرخ گرم گریه کردن ماند و من ماندم.

زمستان ۸۲

سرم میان دو بازوم سخت می لرزد / فقط دو ثانیه مانده که منفجر بشوم. . .

klonazpam — Thu, 02 Nov 2006 07:39:18 GMT

از همه دوستان عزیزی که میل به تبادل لینک دارند خواهش می کنم اطلاع بدن تا اقدام بشه.

سلام‌...

بی مقدمه می رم سر یه غزل مثنوی«که میشه گفت آخرین نوشته مه برای اولین سلام.»

این شعر هم به اسم تو آغاز می شود

در می شود و روبرویت باز می شود

وارد شو صندلیت کنار بخاریست

با دیدنت همیشه دلم باز می شود

قلبت سیاه می شود و سایه می شوی

و سایه تو دخترکی ناز می شود

قد می کشد ملودی کفش تو روی فرش

با دنگ ـ دنگ قلبم هم آواز می شود . . .

تق ـ تق ، دلم گرفته کنار تو نیستم

هی قلب می شوم که برایت بایستم

هی دست می شوم و بغل می کنم تو را

پـا می شوم قـدم بزنم با تو بی هوا

لب می شوم و روی لبت خانه می کنم

هر شب سیاه موی تو را شانه می کنم . . .

هـر شـب سیـاه . . .

می پرم از خواب نیستی

باور ندارد این دل بـیـتـاب نیسـتی

بودن ولی بدون شما غیر ممکن است

بانو تحملش به خدا غیر ممکن است

سختـست تا همیشه دنیا ندیـدنـت

بانو ! چطور سر بکنم با ، ندیدنت.

می خواستم به عشق شما زندگی کنم

حالا که نـیـسـتیـد چرا زندگـی کنم

حالا که نیسـتیـد ، تفاوت نمی کند

از غصه تان بمیرم ، یا زندگی کنم

دیدی تمام عمر نفس می کشیدمت

رفتی که در نبود هوا زندگی کنم

باور نمی کنید که نوعی تناقض است

پیش شما نبودن با ، زندگی کنم .

ترجیح ی دهم که کسی راحتم کند

وقتی قرار نیست تو را زندگی کنم . . .

نقطه .

تمام .

می ترکد مغز یک نفر !

اسفند ۸۴